رمضان ماه بندگی خداوند متعال


 



ماه رمضان نهمین ماه از ماه­های قمری و بهترین ماه سال است. ماه رمضان ماه روزه گرفتن مسلمانان و از جایگاه مهمی در میان مسلمین برخوردار است. پیامبر (ص) می­فرماید: «شهر رمضان شهر الله عزوجل و هو شهر یضاعف الله فیه الحسنات و یمحو فیه السیئات و هو شهر البرکه».


ماه رمضان، ماه خداست و آن ماهی است که خداوند در آن حسنات را می­­افزاید و گناهان را پاک می­کند و آن ماه برکت است. در فرهنگ اسلامی از ماه رمضان به عنوان ماه خدا و به اعتبار نزول قرآن ماه یا بهار قرآن نامیده می­شود .. در این ماه درهای آسمان و بهشت گشوده و درهای جهنم بسته می­شود و عبادت در یکی از شب­های قدر بهتر از عبادت هزار ماه است.


در دعای مخصوص این ماه می­خوانیم: «... و هذا شهر عظمته و کرمته و شرفته و فضلته علی الشهور ...» و رمضان، ماهی است که او را عظمت و کرامت و شرافت، و فضیلت دادی، نسبت به ماه­های دیگر.»


رسول خدا (ص) می­فرماید: «اگر کسی در این ماه، یک آیه از قرآن، تلاوت کند، ثوابش مثل کسی است که در غیر ماه رمضان، یک بار قرآن را ختم کرده باشد.»


رسول خدا (ص) در خطبه شعبانیه خود درباره فضیلت و عظمت ماه رمضان فرموده است: «ای بندگان خدا! ماه خدا با برکت و رحمت و آمرزش به سوی شما روی آورده است؛ ماهی که نزد خداوند بهترین ماه ­هاست؛ روزهایش بهترین روزها، شب­هایش بهترین شب­ها و ساعاتش بهترین ساعات است.


معنی لغوی و اصطلاحی رمضان:


معنی لغوی:


واژه رمضان از ریشه «رمض» و به معنای شدت تابش خورشید بر سنگریزه و شدت گرماست. گفته می­شود چون به هنگام نامگذاری ماه­های عربی، این ماه در فصل گرمای تابستان قرار داشت، ماه رمضان نامیده شده است انتخاب این واژه برای معرفی ماه رمضان حکایت از دقت نظر و لطافت خاصی دارد؛ چرا که سخن از گداختن شدن و تحمل شدانئد و عطش می­باشد، عطشی ناشی از آفتاب سوزاندن با گرمای شدید روزهای طولانی تابستان.


«رمضان» یکی از اسماء الهی است. هشام بن سالم نقل می­کند: «هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابی جعفر امام جعفر (علیهم السلام) بودیم، پس سخن از رمضان به میان آوردیم.


فقال علیه السلام: لاتقولوا هذا رمضان، و لاذهب رمضان و لاجاء رمضان، فان رمضان اسم من اسماء الله عزوجل جل لایجیی و لایذهب و انما یحیی، و یذهب الزائل و لک قولوا شهر رمضان فالشهر المضاف الی الاسم و الاسم اسم الله و هو الشهر الذی انزل فیه القرآن، جعله الله مثلا و عیدا و کقوله تعالی فی عیسی بن مریم (علیهم السلام) و جعلناه مثلاً لبنی اسرائیل.»


امام علیه السلام فرمود: نگوئید این است رمضان، و نگویید رمضان رفت و یا آمد، زیرا رمضان نامی از اسماء الله است که نمی­رود و نمی­آید زیرا شیء زائل و نابود شدنی می­رود و می­آید، بلکه بگوئید ماه رمضان، پس ماه را اضافه کنید در تلفظ به اسم، که اسم الله می­باشد؛ و ماه رمضان ماهی است، که قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عید قرار داده است همچنانکه پروردگار بزرگ عیسی بن مریم (سلام الله علیهما) را برای بنی­اسرائیل مثل قرار داده است.


همچنین روایت شده است که حضرت علی بن ابی طالب (علیه السلام) فرموده است: «لا تقولوا رمضان و لکن قولوا شهر رمضان فانکم لا تدرون ما رمضان».


نگویید رمضان بلکه بگویید ماه رمضان، شما به راستی نمی­دانید که رمضان چیست (و چه فضائلی در او نهفته است.)


معنی اصطلاحی:


روزه به معنای خودداری از خوردن، آشامیدن و پرهیز از هر عملی است که موجب بطلان روزه داری می­شود.


روزه در دین اسلام


تاریخ روزه، به سال ششم هجری قمری باز می­گردد. زمانی که پیامبر اعظم (س) پس از صلح حدیبیه، راهی مدینه شدند، ایشان در مدینه اعمال ماه رمضان و سپس شوال را به جا آوردند. اسلام جایگاه خاصی برای روزه قائل می­باشد، تا آنجا که در حدیثی از پیامبر صلی الله علیه و اله و سلم یکی از ستون­های محکمی که اسلام بر آن استوار گردیده را، روزه داری در ماه رمضان می­شمردند. و در جایی دیگر یکی از سه ساحت بهره­ برداری از اسلام را روزه می­دانند.


---




مطالب مرتبط

نظرات کاربران